نام کامل: یوهان سباستیان باخ
زادروز: ۳۱ مارس ۱۶۸۵ (۲۱ مارس تقویم ژولیانی)
زادگاه: آیزناخ، دوکنشین زاکسن، آلمان
درگذشت: ۲۸ ژوئیه ۱۷۵۰ در لایپزیگ
سبک موسیقایی: باروک
حرفه: آهنگساز، نوازنده اُرگ و کلاویکورد، رهبر گروه کر و معلم موسیقی
یوهان سباستیان باخ در خانوادهای کاملاً موسیقایی به دنیا آمد؛ پدرش یوهان آمبروزیوس باخ، نوازنده ویولن و استاد موسیقی بود. عمویش و بسیاری از اقوامش نیز نوازنده و آهنگساز بودند. باخ در محیطی غنی از موسیقی رشد کرد و از همان کودکی درگیر یادگیری اُرگ، ویولن، چمبالو و آواز شد.
او در ۱۰ سالگی یتیم شد و به سرپرستی برادر بزرگترش، یوهان کریستف باخ در اوردرُف سپرده شد؛ کسی که نقش مهمی در شکلگیری پایههای آموزش موسیقایی او داشت.
باخ از نوجوانی با پشتکاری شگفتانگیز، آثار آهنگسازان بزرگ زمان خود را رونویسی میکرد و شبها پنهانی در نور شمع تمرین مینمود. در دوران جوانی به شهر لونبورگ رفت و با موسیقی فرانسوی، ایتالیایی و ارگنوازی شمال آلمان آشنا شد. این تنوع تأثیر عمیقی بر سبک آهنگسازی او گذاشت.
باخ از سال ۱۷۰۳ بهعنوان نوازنده ویولن در ارکستر دوکنشین وایمار آغاز به کار کرد. سپس در شهر آرشتات شغل نوازندگی اُرگ کلیسا را بر عهده گرفت. در همین دوره با نواختن بداههنوازیهای درخشان و تکنیک خیرهکنندهاش شهرت یافت.
او در سال ۱۷۰۵ سفری معروف به شهر لوبيک کرد تا با استاد بزرگ ارگ، دیترایش بوکستهوده ملاقات کند. این سفر غیررسمی، تأثیر هنری بسیاری بر او گذاشت و باعث شد تکنیک اُرگنوازی و سبک آهنگسازیاش عمیقتر شود.
باخ دوبار ازدواج کرد. همسر نخستش ماریا باربارا باخ، دخترعمویش بود که در سال ۱۷۲۰ درگذشت. سپس در ۱۷۲۱ با آنا ماگدالنا ویلهلمه، خواننده سوپرانو، ازدواج کرد. حاصل این دو ازدواج، ۲۰ فرزند بود که تنها ۱۰ تن از آنان به بلوغ رسیدند. چند تن از پسرانش مانند:
کارل فیلیپ امانوئل باخ
ویلهلم فریدمن باخ
یوهان کریستین باخ
از آهنگسازان مهم دوره پس از او شدند و سبک کلاسیک را گسترش دادند.
در سال ۱۷۰۸، باخ بهعنوان نوازنده ارشد اُرگ به دربار وایمار رفت. در این دوره، برخی از برجستهترین آثار ارگ او مانند:
توکاتا و فوگ در ر مینور (BWV 565)
چندین پرلود و فوگ از کتاب اُرگ
کنسرتوهای برگرفته از ویوالدی و دیگر آهنگسازان ایتالیایی
را ساخت.
در سال ۱۷۱۷ به شهر کُتن رفت و به دربار شاهزاده لئوپولد پیوست، که پروتستان و حامی هنر بود. چون در آنجا موسیقی مذهبی نقش کمتری داشت، باخ بر روی موسیقی سازی تمرکز کرد و آثار جاودانهای چون:
کنسرتوهای براندنبورگی (Brandenburg Concertos)
سوئیتهای ویولنسل
سوناتها و پارتیتاهای ویولن
دفترچه موسیقی برای آنا ماگدالنا باخ
را خلق کرد.
در سال ۱۷۲۳، باخ به عنوان کانتور کلیسای توماس در شهر لایپزیگ منصوب شد. او باید موسیقی برای مراسم کلیسایی مینوشت، گروه کُر را تعلیم میداد و موسیقی مذهبی را رهبری میکرد. این دوران پربارترین و مهمترین دوره زندگی اوست.
از جمله آثار این دوره:
مَسیحا (Christ lag in Todesbanden)
اوراتوریوی کریسمس
مسیحا طبق انجیل متی (Matthäuspassion)
مَس در سی مینور (Mass in B minor)
دفترچه کلاویه خوب (The Well-Tempered Clavier, Books I & II)
باخ در نظریه موسیقی، آهنگسازی و فن کنترپوان (چندصدایی) به درجهای بیمانند رسید. ویژگیهای بارز آثار او عبارتاند از:
استفاده استادانه از فوگ و کنترپوان
ساختارهای پیچیده، ولی منظم
تلفیق سبکهای آلمانی، ایتالیایی و فرانسوی
تأکید بر فرم و معماری موسیقایی
باخ نه تنها در دورهی خودش، بلکه در سراسر تاریخ موسیقی به عنوان «پدر موسیقی غرب» شناخته میشود.
باخ در سالهای پایانی عمر دچار کاهش بینایی شد. در سال ۱۷۵۰ در اثر سکته مغزی درگذشت. تا مدتی پس از مرگ، آثارش فراموش شدند، اما در قرن نوزدهم، بهویژه توسط مندلسون، دوباره شناخته شدند.
امروزه باخ یکی از بزرگترین آهنگسازان تاریخ موسیقی جهان محسوب میشود.